Në shumë shtëpi shqiptare të viteve ’80–’90, televizori nuk ishte thjesht një pajisje teknologjike.
Ai ishte qendra e dhomës, vendtakimi i familjes dhe shpeshherë “i veshur” me çentro të punuara me dorë, simbol i kujdesit dhe estetikës së asaj kohe.
Çentrot, të thurura me grep nga nënat apo gjyshet, nuk shërbenin vetëm për zbukurim. Ato bartnin histori, durim dhe dashuri, duke i dhënë ngrohtësi një objekti që sot do ta quanim thjesht retro. Mbi televizor, çentroja ishte shenjë rendi, tradite dhe krenarie shtëpiake.
Në mbrëmjet familjare, kur ekrani ndizte lajmet, filmat apo festivalet, çentroja qëndronte aty si një detaj i heshtur, por domethënës, një shenjë se shtëpia kishte “dorën e gruas” dhe shpirtin e familjes.
Sot, këto çentro janë kthyer në objekte nostalgjie.
Ato na kujtojnë një kohë më të thjeshtë, kur bukuria krijohej me dorë dhe çdo send kishte histori.
Një kujtim i vogël, por një pjesë e rëndësishme e identitetit kulturor shqiptar.
✍️ Endri Axhi