Një fotografi e realizuar rreth vitit 1923 paraqet një grua Selk’nam me vajzën e saj në rajonin e Toka e Zjarrit, duke sjellë një dëshmi të rrallë historike për një nga popujt indigjenë më të goditur nga kolonizimi.
Selk’namët, të njohur edhe si Ona, jetonin në skajin më jugor të Argjentina dhe Kili, në një territor me kushte ekstreme natyrore. Ata ishin një popull nomad, gjuetarë dhe mbledhës foragjeresh, të përshtatur me klimën e ashpër, erërat e forta dhe temperaturat shumë të ulëta. Të veshur me rroba prej lëkure guanaco, ata arritën të mbijetojnë në një mjedis ku jeta ishte tepër e vështirë.
Persekutimi dhe zhdukja pothuajse e plotë
Me ardhjen e kolonizatorëve evropianë në fund të shekullit XIX, Selk’namët u përballën me një nga periudhat më tragjike të historisë së tyre. Tokat e tyre u pushtuan për zhvillimin e fermave dhe blegtorisë, ndërsa komuniteti u konsiderua pengesë për zgjerimin ekonomik.
Burime historike tregojnë se shumë prej tyre u dëbuan, u përndoqën dhe u vranë. Në disa raste u vendosën edhe shpërblime për vrasjen e anëtarëve të këtij komuniteti. Situata u përkeqësua më tej nga sëmundjet e sjella nga kolonizatorët, të cilat shkatërruan pjesë të mëdha të popullsisë. Për dekada me radhë, Selk’namët u konsideruan si një popull i zhdukur.
Pasardhësit që ruajtën identitetin
Megjithatë, historia nuk përfundoi aty. Pasardhësit e Selk’namëve vazhduan të jetonin, shpesh larg vëmendjes publike, duke ruajtur kujtesën, traditat dhe identitetin kulturor.
Një moment i rëndësishëm historik u shënua në vitin 2022, kur Argjentina njohu zyrtarisht Selk’namët si një popull indigjen të gjallë, duke rikthyer në vëmendje historinë dhe trashëgiminë e tyre kulturore.
Një dëshmi që flet përtej kohës
Fotografia e nënës dhe fëmijës Selk’nam mbetet një simbol i fortë i rezistencës kulturore dhe mbijetesës së një populli që u përball me përpjekje për zhdukje. Ajo sjell një mesazh të qartë për rëndësinë e ruajtjes së historisë dhe identitetit të komuniteteve indigjene në mbarë botën.